Posts

নাৰীৰ সুৰক্ষা: আমাৰ সমাজৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন

Image
নাৰী আৰু পুৰুষ সমাজৰ দুটা অবিচ্ছেদ্য অংশ। এখন সুস্থ সমাজ গঢ়িবলৈ দুয়োৰে সমান অধিকাৰ, সন্মান আৰু নিৰাপত্তা নিশ্চিত কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। কিন্তু বৰ্তমান সময়তো নাৰীৰ নিৰাপত্তাৰ বিষয়টো আমাৰ সমাজত এক চিন্তাৰ বিষয় হৈ আছে। এগৰাকী ছাত্ৰীয়ে পঢ়া-শুনাৰ বাবে, এগৰাকী যুৱতীয়ে কৰ্মৰ বাবে অথবা এগৰাকী নাৰীয়ে নিজৰ প্ৰয়োজনত ঘৰৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই যাওঁতে নিৰাপদ অনুভৱ কৰিব পৰাটো তেওঁৰ মৌলিক অধিকাৰ। নিৰাপত্তাৰ চিন্তাই যদি তেওঁলোকৰ স্বাভাৱিক জীৱনযাত্ৰাত বাধা দিয়ে, তেন্তে সেয়া সমাজৰ বাবেও চিন্তনীয় বিষয়। শেহতীয়াকৈ হিমাশ্ৰী বড়োৰ মৃত্যুৰ ঘটনাই অসমৰ বহু মানুহৰ মনত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছে। বাতৰি অনুসৰি, তেওঁ সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশলৈ গৈছিল আৰু উভতি অহাৰ সময়ত ৰে’লযাত্ৰাৰ মাজতে নিৰুদ্দেশ হৈছিল। পিছত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ ৰে’লপথৰ কাষত তেওঁৰ মৃতদেহ উদ্ধাৰ কৰা হয়। এই ঘটনাৰ প্ৰকৃত কাৰণ জানিবলৈ তদন্ত চলি আছে। সেয়েহে তদন্তৰ ফলাফলৰ বাবে অপেক্ষা কৰাৰ লগতে ঘটনাটোৰ নিৰপেক্ষ আৰু সম্পূৰ্ণ তদন্তৰ দাবী জনোৱাটোও গুৰুত্বপূৰ্ণ। এই ঘটনাই আমাক নাৰীৰ নিৰাপত্তাৰ বিষয়ে পুনৰ চিন্তা ক...

স্মৃতিৰ দাপোনত এক স্বৰ্ণিল অধ্যায়: টিহু মহাবিদ্যালয় ছাত্ৰ একতা সভাৰ মোৰ যাত্ৰা আৰু অভিজ্ঞতা

Image
 ✍️ডলি হালৈ জীৱনৰ সোণালী দিনবোৰৰ কথা ভাবিলেই মনটো অতীতৰ স্মৃতিৰে ভৰি পৰে। কিছুমান সময় কেৱল দিন, মাহ বা বছৰৰ হিচাপত সীমাবদ্ধ নাথাকে; সেই সময়ে আমাৰ ব্যক্তিত্ব গঢ় দিয়ে, চিন্তাৰ পৰিসৰ বহলাই দিয়ে আৰু জীৱনক নতুনকৈ চাবলৈ শিকায়। মোৰ জীৱনৰ বাবে তেনে এক অমূল্য অধ্যায় হৈছে টিহু মহাবিদ্যালয়ত কটোৱা দিনবোৰ। এই মহাবিদ্যালয়খন কেৱল মোৰ শিক্ষাগ্ৰহণৰ স্থানেই নাছিল, বৰঞ্চ মোৰ সপোন, সাহস, নেতৃত্ব আৰু আত্মবিশ্বাস বিকাশৰ এক অন্যতম ক্ষেত্ৰ আছিল। অসমৰ উচ্চশিক্ষাৰ এখন ঐতিহ্যমণ্ডিত শিক্ষানুষ্ঠান টিহু মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ একতা সভাৰ ২০২৪–২৫ বৰ্ষৰ তৰ্ক আৰু পৰিচৰ্যা বিভাগৰ সম্পাদিকা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ সুযোগ মোৰ জীৱনৰ এক বিশেষ প্ৰাপ্তি। এই দায়িত্বই মোক কেৱল এটা পদবী প্ৰদান কৰা নাছিল; ই মোক নতুন দৃষ্টিভংগীৰে চিন্তা কৰিবলৈ, প্ৰত্যাহ্বান গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰু নিজৰ সামৰ্থ্যক নতুনকৈ আৱিষ্কাৰ কৰিবলৈ শিকাইছিল। সেই সময়ছোৱাই মোৰ জীৱনলৈ কঢ়িয়াই আনিছিল বহুতো স্মৰণীয় অভিজ্ঞতা, যিবোৰ আজিও মোৰ মনত সজীৱ হৈ আছে। *আত্মবিশ্বাস, সততা আৰু বিশ্বাসৰ জয়- মোৰ মনত আজিও সজীৱ হৈ আছে নিৰ্বাচনৰ সেই ঐতিহা...

“অনাহত স্বৰ”

Image
কলেজৰ সেই সেউজীয়া দিনবোৰ এতিয়াও মনৰ গোপন কোণত এটা মৃদু বতাহ হৈ বয়— স্মৃতিৰ পাতে পাতে অলেখ সপোনৰ আঁচ। মঞ্চৰ পোহৰে যেতিয়া মুখমণ্ডল স্পৰ্শ কৰিছিল, সেই পোহৰ কেৱল বাহিৰত নাছিল— অন্তৰতো জ্বলি উঠিছিল এটি অদৃশ্য দীপশিখা। কোৱা শব্দ আকাশত মিলাই যায়, কিন্তু কিছুমান স্বৰ সময়ৰ বুকুত শিলালিপি হৈ ৰয়। মতভেদৰ ঢৌ আহিছিল, যুক্তিৰ সোঁত বাঢ়িছিল— তথাপিও সন্মানৰ নদী নিস্তব্ধে বৈ গৈছিল। সেই দিনবোৰে শিকাইছিল— শুনা মানে কেৱল নীৰৱতা নহয়, শুনা মানে হৃদয়ৰ দুৱাৰ খোলা। কোৱা মানে কেৱল শব্দ নহয়, কোৱা মানে দায়িত্বৰ দীপ্ত স্বাক্ষৰ। কলেজৰ আঙিনাত আমি কেৱল পাঠ নিশিকিলোঁ— আমি শিকিলোঁ নিজৰ ভিতৰত লুকাই থকা স্বৰ চিনিবলৈ, সপোনক ভয় নকৰিবলৈ, আৰু সময়ক প্ৰশ্ন কৰিবলৈ। আজি যেতিয়া স্মৃতিৰ দুৱাৰ খুলি চাওঁ, মই দেখোঁ— সেই দিনবোৰ কেৱল অতীত নহয়, সেইবোৰেই মোৰ ভৱিষ্যতৰ ভেটি। কাৰণ কিছুমান স্বৰ কেতিয়াও স্তব্ধ নহয়— সেইবোৰ অনাহত হৈ অন্তৰত বাজি থাকে, আকাশলৈ চাই ক’বলৈ— “আগবাঢ়া, পোহৰ এতিয়াও জ্বলি আছে।”                             ডলি হালৈ -

প্ৰকৃতি

Image
(জীৱন, সৌন্দৰ্য আৰু প্ৰেৰণাৰ চিৰন্তন উৎস) সেউজীয়াৰ মহাকাব্যত সাৰ পায় মোৰ নিস্প্ৰাণ কবিতা, য’ত লহপহকৈ বাঢ়ে আদিম ধৰিত্ৰীৰ স্পন্দন। পাহাৰৰ বুক ফালি নামি অহা স্ফটিকস্বচ্ছ নিজৰাটিয়ে কয়— অবিৰাম বৈ যোৱাই দেখোন জীৱন, থমকি ৰোৱাটো প্ৰলয়। বৰষুণৰ প্ৰতিটো টোপালে ধৰিত্ৰীক কৰে অভিষেক, শুকান ধূলিৰ বুকুত সিঁচি দিয়ে পুনৰ্জীৱনৰ অমিয়া বীজ; বনস্পতিৰ প্ৰতিটো পাতৰ কঁপনত জাগি উঠে একোটা গান, প্ৰকৃতিৰ এই উদাৰ কোলাখনেই জুৰায় ক্লিষ্ট মানৱৰ মন-প্ৰাণ। নিয়ৰসনা দুবৰিৰ দলিচাত যেতিয়া নিয়তিয়ে খোজ কাঢ়ে, পাৰ ভাঙি আহে সৃষ্টিৰ অনাবিল সৌন্দৰ্যৰ এক অলৌকিক জোৱাৰ; পোহৰৰ আল্পনা আকি ৰঙা বেলিটিয়ে যেতিয়া মৃদু হাঁহি মাৰে, হৃদয়ৰ অন্ধকাৰ ফালি কঢ়িয়াই আনে এক নতুন আশালৈ পোৱাৰ। বতাহজাকৰো আছে এক নিজস্ব, অপূৰ্ব গোপন ভাষা, যিয়ে পলকতে হৰণ কৰে ধৰাৰ বুকুৰ সমস্ত নিৰাশা। প্ৰকৃতিৰ এই অনন্যা ৰূপ, এই চিৰ-শান্ত পৰিৱেশ, সীমাহীন ধুনীয়া ইয়াৰ সৃষ্টিৰ কলাই, যাৰ নাই কোনো শেষ। ধূলি-ধূসৰিত এই পৃথিৱীত তুমি এক নিৰ্মল, পৱিত্ৰ আশ্ৰয়, হতাশাত ভাঙি পৰা ক্লান্ত পথিকৰ তুমি অন্তহীন সাৰথি আৰু জয়। তুমি কেতিয়াবা যদি ঋষিৰ দৰে নীৰৱ, শান্ত ৰূপৰ ধাৰী, কে...

বাইশৰ সংজ্ঞা

Image
বাইশ বছৰ— অলপ সপোন, অলপ অভিজ্ঞতা, অলপ ভাঙি পুনৰ গঢ়া এটা সময়ৰ নাম। এই বয়সত মই বুজিছোঁ— সকলো প্ৰেম স্থায়ী নহয়, সকলো বিদায় পৰাজয় নহয়। মোৰ হৃদয়খন এতিয়া উত্তেজনাত নহয়, বিবেচনাত বিশ্বাস কৰে। মই ভাল পাওঁ, কিন্তু নিজক হেৰুৱাই নহয়। অপেক্ষা কৰিব জানো, কিন্তু আত্মসম্মানৰ সীমা আছে। নীৰৱ থাকিব জানো, কিন্তু নিজৰ মূল্য বুজি। জীৱনে মোক শিকালে— যি থাকে, সেয়া সত্য; যি যায়, সেয়া শিক্ষা। মই এতিয়া আগৰ দৰে সৰল নহয়, মই স্পষ্ট। মই আগৰ দৰে আবেগিক নহয়, মই স্থিৰ। বাইশ বছৰীয়া মই এতিয়া জানো— প্ৰেমত গভীৰ হ’ব পাৰি, কিন্তু নিজৰ মৰ্যাদা অটুট ৰাখি। কাৰণ এই বয়সত মই কেৱল কাৰোবাৰ স্বপ্ন নহয়— মই নিজৰ সিদ্ধান্ত, নিজৰ পথ, নিজৰ পৰিচয়।             ডলি হালৈ

কবি চৌধাৰীআৰুচৌধাৰীদেৱৰ কবিতাকবি চৌধাৰীৰ বৈশিষ্ট্য

Image
The poet's eye, in a fine frenzy rolling, Doth glance from heaven to earth, from earth to heaven, And, as imagination bodies forth The forms of things unknown, the poet's pen Turns them to shapes and gives to airy nothing A local habitation and a name. Shakespeare: A Mid Summer Night's Dream. সাহিত্যৰ তিনিটা স্তৰ। উপলব্ধি, অনুভূতি আৰু ভাৱ প্রকাশ। কিছুমান শব্দৰ সমষ্টিয়ে ভাষা নহয় শব্দৰ লগত এটা সচেতন চিন্তা নিহিত থাকে। ইন্দ্ৰিয়ৰ সহায়ত উপলব্ধি কৰিব পৰা অনুভূতিবিলাকৰ শব্দময় অভিব্যক্তিয়ে ভাষা। মানুহৰ সচেতন চিন্তাধাৰাক ভাষাই পৰিচালিত কৰি সাহিত্য সৃষ্টি কৰে। ৰঘুনাথ চৌধাৰী: সভাপতিৰ অভিভাষণ, ষোড়শ অধিবেশন, অসম সাহিত্য সভা। ৰঘুনাথ চৌধাৰী অসমৰ একনিষ্ঠ প্রকৃতি কবি। নিষ্ঠা আৰু প্রভাব বলত কবিয়ে এখন সুন্দৰ, শুদ্ধ কল্পনাৰ জগত সৃষ্টি কৰিছে-ইয়াত যেয়ে সোমায়, সেয়ে খন্তেকৰ কাৰণে দুখ ভাগৰ পাহৰি শান্তিৰ জুৰ মলয়াত নিজৰ মনপ্রাণ জুৰ পেলায়। গোটেই কবিতাখিনিৰ মাজত প্রকৃতিৰ প্রতি কবিৰ গভীৰ আত্মোৎসর্গ আক নিবিড় আত্মীয়তাৰ ভাব প্রকাশ পাইছে। প্রতিটো কবিতাই কবিৰ অনুভূতিশীল অন্তৰৰ নিভৃততম কোণৰপৰা নিজ...