প্ৰকৃতি
(জীৱন, সৌন্দৰ্য আৰু প্ৰেৰণাৰ চিৰন্তন উৎস)
সেউজীয়াৰ মহাকাব্যত সাৰ পায়
মোৰ নিস্প্ৰাণ কবিতা,
য’ত লহপহকৈ বাঢ়ে
আদিম ধৰিত্ৰীৰ স্পন্দন।
পাহাৰৰ বুক ফালি নামি অহা
স্ফটিকস্বচ্ছ নিজৰাটিয়ে কয়—
অবিৰাম বৈ যোৱাই দেখোন জীৱন,
থমকি ৰোৱাটো প্ৰলয়।
বৰষুণৰ প্ৰতিটো টোপালে
ধৰিত্ৰীক কৰে অভিষেক,
শুকান ধূলিৰ বুকুত সিঁচি দিয়ে
পুনৰ্জীৱনৰ অমিয়া বীজ;
বনস্পতিৰ প্ৰতিটো পাতৰ কঁপনত
জাগি উঠে একোটা গান,
প্ৰকৃতিৰ এই উদাৰ কোলাখনেই
জুৰায় ক্লিষ্ট মানৱৰ মন-প্ৰাণ।
নিয়ৰসনা দুবৰিৰ দলিচাত
যেতিয়া নিয়তিয়ে খোজ কাঢ়ে,
পাৰ ভাঙি আহে সৃষ্টিৰ অনাবিল
সৌন্দৰ্যৰ এক অলৌকিক জোৱাৰ;
পোহৰৰ আল্পনা আকি ৰঙা বেলিটিয়ে
যেতিয়া মৃদু হাঁহি মাৰে,
হৃদয়ৰ অন্ধকাৰ ফালি কঢ়িয়াই আনে
এক নতুন আশালৈ পোৱাৰ।
বতাহজাকৰো আছে এক নিজস্ব,
অপূৰ্ব গোপন ভাষা,
যিয়ে পলকতে হৰণ কৰে
ধৰাৰ বুকুৰ সমস্ত নিৰাশা।
প্ৰকৃতিৰ এই অনন্যা ৰূপ,
এই চিৰ-শান্ত পৰিৱেশ,
সীমাহীন ধুনীয়া ইয়াৰ সৃষ্টিৰ কলাই,
যাৰ নাই কোনো শেষ।
ধূলি-ধূসৰিত এই পৃথিৱীত
তুমি এক নিৰ্মল, পৱিত্ৰ আশ্ৰয়,
হতাশাত ভাঙি পৰা ক্লান্ত পথিকৰ
তুমি অন্তহীন সাৰথি আৰু জয়।
তুমি কেতিয়াবা যদি ঋষিৰ দৰে
নীৰৱ, শান্ত ৰূপৰ ধাৰী,
কেতিয়াবা আকৌ কাল-ধুমুহাৰ ৰূপত
সৃষ্টিৰ আদিম শক্তিৰ অধিকাৰী।
বিক্ষুব্ধ মনৰ তুমি চিৰকালৰ
এক শান্তিময় নিবিড় জিৰণি,
প্ৰতিটো খোজতে দিয়া এক
মহাজাগতিক জীয়াই থকাৰ সঁহাৰি।
ধৰাৰ কোলাতেই মানৱ জীৱনৰ
আদি, মধ্য আৰু অন্ত,
তুমি মোৰ চিৰকালৰ প্ৰেৰণাৰ
সেই অপূৰ্ব, অক্ষয় বসন্ত।
ডলি হালৈ-
