“অনাহত স্বৰ”
এতিয়াও মনৰ গোপন কোণত
এটা মৃদু বতাহ হৈ বয়—
স্মৃতিৰ পাতে পাতে
অলেখ সপোনৰ আঁচ।
মঞ্চৰ পোহৰে
যেতিয়া মুখমণ্ডল স্পৰ্শ কৰিছিল,
সেই পোহৰ কেৱল বাহিৰত নাছিল—
অন্তৰতো জ্বলি উঠিছিল
এটি অদৃশ্য দীপশিখা।
কোৱা শব্দ
আকাশত মিলাই যায়,
কিন্তু কিছুমান স্বৰ
সময়ৰ বুকুত শিলালিপি হৈ ৰয়।
মতভেদৰ ঢৌ আহিছিল,
যুক্তিৰ সোঁত বাঢ়িছিল—
তথাপিও সন্মানৰ নদী
নিস্তব্ধে বৈ গৈছিল।
সেই দিনবোৰে শিকাইছিল—
শুনা মানে কেৱল নীৰৱতা নহয়,
শুনা মানে হৃদয়ৰ দুৱাৰ খোলা।
কোৱা মানে কেৱল শব্দ নহয়,
কোৱা মানে দায়িত্বৰ দীপ্ত স্বাক্ষৰ।
কলেজৰ আঙিনাত
আমি কেৱল পাঠ নিশিকিলোঁ—
আমি শিকিলোঁ
নিজৰ ভিতৰত লুকাই থকা স্বৰ চিনিবলৈ,
সপোনক ভয় নকৰিবলৈ,
আৰু সময়ক প্ৰশ্ন কৰিবলৈ।
আজি যেতিয়া
স্মৃতিৰ দুৱাৰ খুলি চাওঁ,
মই দেখোঁ—
সেই দিনবোৰ কেৱল অতীত নহয়,
সেইবোৰেই মোৰ ভৱিষ্যতৰ ভেটি।
কাৰণ কিছুমান স্বৰ
কেতিয়াও স্তব্ধ নহয়—
সেইবোৰ অনাহত হৈ
অন্তৰত বাজি থাকে,
আকাশলৈ চাই ক’বলৈ—
“আগবাঢ়া,
পোহৰ এতিয়াও জ্বলি আছে।”
ডলি হালৈ -
